Bazı afişler zamana yeniliyor ama hayaller hiç eskimiyor.

Dere kenarında Belediye Başkanı Tanju Çelik'in çamura bulanmış, küflenmiş bir seçim afişi duruyor…

Yanından geçenler “Bu neyin sergisi?” diye sorarsa şaşırmayın.

Belli ki açık hava müzesi.

Bergama’da dere artık sadece su taşımıyor; vaat, ihmal ve bolca “sonra bakarız” taşıyor.

Seçim bitmiş.

Afiş kalmış.

Sorumluluk… o başka dereye akmış.

İnsan merak ediyor:

Afişler kaldırılmadıysa, vaatler mi kaldırıldı?

Yoksa hepsi “doğayla bütünleşsin” diye mi bırakıldı?

Bir yanda il olma hayalleri…

Diğer yanda dereye atılmış molozlar.

Hayal yukarıda, çöp aşağıda; ama aradaki mesafe kapanmıyor.

İl olma hayali kurulan yerde dere etrafı çöplüğe dönmüşse, bu bir gelişim planı değil, doğal komedidir.

Afişlerin çöpte olması bir talihsizlik değil.

Bu, bir yönetim tarzının dekorudur.

Kendine ait afişi toplatmaya üşenen bir anlayıştan, kente sahip çıkmasını beklemek biraz fazla iyimserlik.

Afiş küflenmiş.

Dere etrefı kirli.

Ama cümleler hâlâ büyük.

Bergama’nın deresi sessiz ama sabırlı.

Bir gün taşarsa şaşırmayın.

Çünkü belli ki uzun süredir dinliyor.

Ve bu kent, küflenmiş afişlerden daha temiz bir geleceği hak ediyor.