Bir süredir ebeveynlerle, eğitimcilerle, çocuklarla ve yetişkinlerle aynı soruların etrafında dönüp duruyoruz.

“Çocuğum neden dikkatini toplayamıyor?”

“Bu kadar zeki ama neden öğrenmekte zorlanıyor?”

“Ekran mı, sistem mi, biz mi eksik kaldık?”

Aslında bu soruların tamamı tek bir yere çıkıyor:

Beyni yeterince tanıyor muyuz?

Uzun yıllar boyunca çocuk yetiştirirken kalbimizi çok kullandık ama beynimizi biraz ihmal ettik. İyi niyetliydik, fedakârdık ama çoğu zaman neyi, neden yaptığımızı bilmiyorduk. Çünkü kimse bize “beyinle yaşamayı” öğretmedi.

İşte Beyin Koçuna 100 Soru Cevap tam da bu noktada doğdu.

Bir akademik kitap olsun istemedim. Bir anneye “sen yanlış yapıyorsun” diyen bir dil de istemedim.

Bu kitap, “Ben çocuğumu anlamak istiyorum” diyen herkes için yazıldı.

Sorular gerçek.

Evde sorulan sorular.

Gece yatağın kenarında akla gelenler.

Öğretmen eğitimlerimden sonra zihni kurcalayanlar…

Ve cevaplar; bilimsel ama soğuk değil, sade ama yüzeysel değil, günlük hayata dokunan türden.

Çünkü biliyorum: Bir ebeveynin zihni rahatlamadan, bir çocuğun beyni sakinleşmiyor.

Ama bir de işin daha erken bir zamanı var.

Henüz soru sormayan ama beynini inşa eden bir dönem…

OKUL ÖNCESİ DÖNEM: BEYNİN ALTIN ÇAĞI

İşte Okul Öncesi Beyin Gelişim Serisi – Mira Gelişiyor tam olarak buradan çıktı.

Mira, mükemmel bir çocuk değil.

Bazen dikkatini kaybediyor, bazen duygularını anlamakta zorlanıyor, bazen de sadece oyun oynamak istiyor.

Yani Mira, gerçek bir çocuk.

Bu seriyle amacım şuydu:

Çocuğa beyni anlatmak değil, beyni oyunla, hikâyeyle ve güven duygusuyla desteklemek.

Çünkü 4–6 yaş arası dönem; akademik yarışın değil, sinir ağlarının kurulduğu bir dönem.

Bu yaşta yapılan her oyun, her hareket, her tekrar, beyinde bir yol açıyor.

Mira’nın hikâyeleri bu yüzden sadece masal değil.

Her biri dikkat, hafıza, duygusal düzenleme ve beden farkındalığını besleyen küçük ama etkili dokunuşlar.

Bir çocuk erken yaşta şunu hissederse:

“Beynim benimle çalışıyor” ileride kendine güveni de, öğrenme cesareti de çok daha güçlü oluyor.

AYNI YOLUN İKİ DURAĞI

Aslında Beyin Koçuna 100 Soru Cevap ile Mira Gelişiyor aynı yolun iki farklı durağı.

Biri ebeveyne ve yetişkine sesleniyor:

“Beyninle barış.”

Diğeri çocuğa fısıldıyor:

“Sen yeterlisin, gelişiyorsun.”

Ve şuna yürekten inanıyorum:

Beyni anlayan ebeveyn, çocuğunu suçlamaz.

Beyni desteklenen çocuk, kendini eksik hissetmez.

Belki de bugün ihtiyacımız olan şey; daha çok kural değil, daha çok beyin farkındalığı.

Çünkü çocuklar büyürken en çok şunu soruyor:

“Ben anlaşılabiliyor muyum?”

Bu yazıyı okuyan herkese küçük bir davetim var:

Çocuğunuzun davranışına değil, davranışın arkasındaki beyne bakın.

Orada sandığınızdan çok daha güçlü bir potansiyel var.