Severiz sömürmeyi. İnsanlar böyledir. Kendimden bilirim ben.

Elimize geçen şeylerin kıymetini bilmemeyi iyi beceririz.

Yok diye şikayet ettiğimiz ne varsa, bulunca rahatlarız. Nasılsa bizim diye artık yüzüne bakmayız. Üstelik ne kadar zor ulaştığımızın da önemi kalmaz, bizimdir ya artık, varlığına şükretmek bir yana orda olduğunu da unuturuz.

Sürekli ister dururuz birşeyleri.

Elimizdeki herşey eskidir aslında, çünkü bizimdir. Ve bizim olan ne varsa eskidir. Yenisine gözümüzü dikeriz. Evin, arabanın,telefonun, kıyafetin, mobilyanın, sevginin, aşkın.

Bildiğimiz tek şeyi yapar, isteriz.

Meselenin istediğimizi alınca başladığını bilmeden, isteriz.

Sahip olduğumuz ne varsa şükretmeyi unutarak...

Bu nedenle mutlu olmaktan ziyade, mutsuz olmayı iyi biliriz biz. Bıraksalar kitabını yazarız. Ağlayıp sızlanmayı marifet sanarız, gerçekten ağlayanların olduğunu unutarak.

Hiç utanmadan, sıkılmadan isteriz birşeyleri. Şımarık çocuklar gibi ağlar, küseriz. Kimseyi bulamazsak kendimizle kavga ederiz biz.

Acımasa kafamızı duvara da vururuz hırsımızdan.

Herşeyimizin olması asla yetmez bize. Eksik olan birşeyimiz hep vardır bizim.

Henüz bizim olmayan ne varsa eksiktir ve bizim olan herşey de eskidir.

Budur derdimiz.