Demircili Sahili’nde yaşanan mesele basit bir “çevre hassasiyeti” tartışması değildir.

Bu mesele, “Ben yaptım oldu” anlayışına karşı verilen açık bir mücadeledir.

Urla’nın en bakir, en hassas kıyılarından birinde izinsiz gemi sökümüne kalkışmak; bu kenti, bu doğayı, bu halkı hafife almaktır. Daha açık söyleyelim: Bu bir niyet meselesidir. Ve o niyet, kamusal yararla bağdaşmamaktadır.

İşte tam bu noktada Selçuk Balkan devreye girmiştir.

Net konuşmuş, eğip bükmemiştir.

“Bakacağız”, “değerlendireceğiz”, “süreç izlenecek” gibi oyalayıcı cümlelerin arkasına saklanmamıştır.

Demiştir ki:

“Bu koyda gemi sökümü olmaz.”

Bu cümle, rahatsız edicidir.

Çünkü alışılmış suskunluğu bozar.

Çünkü alışılmış görmezden gelmeyi reddeder.

Bir belediye başkanının, çevre gönüllüleriyle yan yana durması bazılarını şaşırtmış olabilir. Oysa şaşırtıcı olan bu değildir. Asıl şaşırtıcı olan, yıllardır doğa söz konusu olduğunda suskun kalanların, şimdi bu kararlı duruştan rahatsızlık duymasıdır.

Demircili Sahili bir sanayi arsası değildir.

Bir “nasıl olsa olur” alanı hiç değildir.

Orası rant projelerine, masa başı hesaplara, oldu-bittilere teslim edilecek bir yer değildir.

Selçuk Balkan burada yalnızca bir açıklama yapmamıştır; bir taraf seçmiştir.

Doğanın tarafını.

Kamunun tarafını.

Urla’nın geleceğinin tarafını.

Bu duruşu küçümsemek isteyenler olabilir.

Bu kararlılığı “abartı” bulanlar çıkabilir.

Ama şunu herkes bilmelidir:

Doğa söz konusuysa, abartı yoktur; gecikme vardır.

Ve Urla’da bu kez gecikilmemiştir.

Bugün Demircili Sahili’nde bir çizgi çekilmiştir.

O çizginin bir tarafında doğa vardır.

Diğer tarafında ise alışkanlıklar, kolaycılık ve sessizlik.

Selçuk Balkan o çizgiyi net çizmiştir.

Bu yüzden desteklenmelidir.

Çünkü bu mesele bir kişinin değil, bir kentin meselesidir.

Ve bu koy, sahipsiz değildir.