Çeşme Belediye Başkanı Lal Denizli’nin son meclis konuşmasını izleyenler, belediye toplantısı mı izledi yoksa politik bir sahne performansı mı, emin olmakta zorlandı. Çünkü ortada projeden çok ton, çözümden çok tavır, hizmetten çok “ben konuşayım siz dinleyin” anlayışı vardı.

Meclis kürsüsü, alkış toplama yeri değildir. Ama belli ki bazıları için mikrofon açıldığı an siyaset refleksi devreye giriyor, yerel yönetim sorumluluğu ise arka sıraya düşüyor. Çeşme’nin suyu, yolu, altyapısı konuşulmayı beklerken; kürsüdeki dil adeta bir polemik yarışına dönüşüyor.

Bir belediye başkanı düşünün… Eleştiriyi dinlemek yerine üslubuyla gündem oluyor. Sorunlara çözüm üretmek yerine, muhalefete laf yetiştirmenin konforuna sığınıyor. Bu tabloyu görünce insanın aklına ister istemez şu geliyor: Çeşme yönetiliyor mu, yoksa sadece yönetiliyormuş gibi mi yapılıyor?

Yerel yönetim; laf cambazlığı değil, iş yapma makamıdır. Meclis de monolog değil, ortak akıl yeridir. Ama son oturumda ortaya çıkan tablo, ortak akıldan çok “tek sesli bir sahne düzeni”ni andırdı.

Sert konuşmak kolaydır. Zor olan; altyapı sorununu çözmektir. Yüksek sesle eleştirmek kolaydır. Zor olan; sezon gelmeden Çeşme’yi hazırlamaktır. Mecliste gerilim üretmek kolaydır. Zor olan; yatırım üretmektir.

Siyaset yapmak isteyen için meclis iyi bir sahne olabilir. Ama belediye başkanlığı sahne değil, sorumluluk makamıdır. O koltuk, polemik üretmek için değil; sorun çözmek için vardır.

Çeşmelinin beklediği şey çok net: Daha az gösteri, daha çok hizmet. Daha az alay, daha çok proje. Daha az söz, daha çok iş.

Çünkü vatandaş artık konuşanı değil, yapanı görmek istiyor. Ve en sert eleştiriyi de sandık günü yapmayı çok iyi biliyor.