Siyasette bazı isimler çok konuşur.

Bazıları ise çalışır.

Ednan Arslan’ı uzun zamandır takip edenler bilir. İzmir söz konusu olduğunda dosyasını kapatmaz.

Körfez…

Alsancak Limanı…

Çeşme…

Kamu arazileri…

Sağlık yatırımları…

Enerji…

İzmir’in Ankara’da konuşulması gereken hangi meselesi varsa, Arslan’ın o başlıklardan birine dokunduğunu görürsünüz.

Üstelik bunu yalnızca kameraların karşısında yapmıyor.

TBMM kürsüsünde konuşuyor. Bakanlıklara soruyor. Soru önergeleri veriyor. İzmir’in meselelerini Meclis kayıtlarına geçiriyor.

Örneğin İzmir’deki kamu taşınmazlarının özelleştirilmesi gündeme geldiğinde sessiz kalmadı.

Aliağa, Çeşme, Karaburun ve Konak’taki taşınmazları Meclis’e taşıdı. “Hangi kamu yararı?” diye sordu.

Çeşme konusunda da benzer bir tavrı vardı.

Planlama ve kamulaştırma tartışmalarında vatandaşın mülkiyet hakkını ve bölgenin doğasını gündeme getirdi.

Körfez kirlendiğinde de meseleye yalnızca siyasi polemik tarafından bakmadı.

Bakanlık ile yerel yönetimlerin aynı masaya oturması gerektiğini söyledi.

Bence milletvekilliğinin önemli taraflarından biri tam da burada başlıyor.

Milletvekili belediye başkanı değildir.

Asfalt dökmez.

Park yapmaz.

Metro inşa etmez.

Ama temsil ettiği şehrin hakkını arar.

Sorar.

Takip eder.

Ankara’nın kapısını aşındırır.

Ve gerektiğinde o şehrin sesini Meclis’in ortasında yükseltir.

Ednan Arslan’ın İzmir siyasetindeki yerini değerlendirirken de buradan bakmak gerekiyor.

Her yaptığı doğru bulunabilir mi?

Elbette hayır.

Her girişimi sonuç verir mi?

O da ayrı mesele.

Zaten siyasette tartışılması gereken de bunlardır.

Ama bir gerçek var:

Ednan Arslan, İzmir dosyasını masasında tutuyor.

Belki de İzmir’in Ankara’dan beklediği şeylerin başında bu geliyor.

Bu kenti sadece seçimden seçime hatırlamamak.

İzmir’i konuşmak.

İzmir’i takip etmek.

Ve İzmir’i Ankara’da unutturmamak.