Bazen bir şehir, bir anın içinde sınanır. Gürültünün, paniğin ve korkunun ortasında kimlerin gerçekten görevini yaptığı, kimlerin ise hayat kurtardığı ortaya çıkar. Karabağlar’da yaşanan silahlı saldırı girişimi de tam olarak böyle bir andı.

İddiaya göre, katliama dönüşebilecek bir saldırıyı bölgede görev yapan trafik polisleri önledi. O an orada bulunan o üniformalı insanlar, sadece “trafik düzenleyen memurlar” değildi; bir mahallenin, bir okul çıkışının, belki de onlarca insanın hayatının önünde duran birer kalkan oldular.

Trafik polisi… Çoğu zaman sürücüler için bir ceza yazan, yol kesen, uyarı yapan bir figür olarak görülür. Oysa o üniformanın içinde, gerektiğinde kurşunun önüne yürüyen bir sorumluluk var. Karabağlar’da yaşanan da buydu.
Kimse alkış tutmadı belki, kimse manşetlere taşımadı ama bir felaketin eşiğinden dönüldü.

Düşünün… Okul çıkışı, çocukların, velilerin, esnafın en kalabalık olduğu saatler. Bir panik, bir silah sesi, bir kontrolsüzlük… Sonrası telafisi olmayan bir tablo. İşte o tabloyu engelleyenler, çoğu zaman fark etmediğimiz o trafik ekipleriydi.

Onlar o gün sadece görev yapmadı.
Refleks gösterdi.
Cesaret gösterdi.
Vicdan gösterdi.

Çünkü polislik bazen bir suça müdahale etmek değil, bir suçu doğmadan öldürmektir.
Ve o gün Karabağlar’da tam olarak bu oldu.

Bugün şehir hayatına devam ediyorsa, çocuklar ertesi gün yine aynı sokaktan okula gidebiliyorsa, esnaf kepengini huzurla açabiliyorsa… bunun görünmeyen kahramanları var.

Trafik polisleri.

İsmi bilinmeyen, fotoğrafı paylaşılmayan, ama bir felaketi sessizce engelleyen insanlar…
Belki de o gün, bir şehrin kaderi onların soğukkanlılığıyla değişti.

Bazen en büyük kahramanlık, manşete çıkmadan yapılanıdır.
Ve o gün Karabağlar’da, bir katliamın önüne geçenler sadece trafik akışını değil, hayatı yönetti.