Bir park düşünün… Adı “Şehitler Parkı”.

Yani sıradan bir yeşil alan değil. Bir hatıra, bir vefa, bir borç…

Bu topraklar için can verenlerin isminin emanet edildiği bir mekân.

Ama bugün Kemalpaşa’daki o parkın görüntülerine bakınca insanın içi sıkışıyor. Çünkü ortada yalnızca bakımsız bir park yok. Ortada, toplumun en hassas değerlerinden biri olan şehitlerimizin hatırasına gösterilmesi gereken saygının zedelenmesi var. Şehitlerimizin adını taşıyan o parkın ortasında unutulmuşluk, kaderine terk edilmişlik ve sahipsizlik var.

Bu, “bakım eksikliği” diye geçiştirilecek bir durum değil. Bu, doğrudan doğruya vefa eksikliğidir. Çünkü şehitlerimizin adı, belediyecilikte vitrin süsü değildir. Bir açılış tabelasına yazılıp sonra kaderine terk edilecek bir sembol hiç değildir. O isimler, bu ülkenin en ağır bedelini ödeyenlerin isimleridir.

Şehitler Parkı’nın bugünkü hali, sadece Kemalpaşa’ya yakışmıyor demek hafif kalır. Bu görüntü, toplumsal hafızaya ve ortak vicdana zarar veriyor. Vatandaşın tepkisi bu yüzden sert. Çünkü mesele bir bankın kırılması, bir oyuncağın parçalanması değil. Mesele, şehitlerin adının verildiği bir alanın “harabe” görüntüsüne teslim edilmesi.

Kemalpaşa Belediye Başkanı Mehmet Türkmen'e sorulması gereken soru açık: Şehitlerimizin adını taşıyan bir park bu haldeyse, hangi alan öncelikli sayılıyor?

Belediyecilik yalnızca yol yapmak, çöp toplamak değildir. Belediyecilik; değere sahip çıkmaktır, hafızayı korumaktır, emanete sahip çıkmaktır.

Şehitler Parkı bir sosyal alan değil sadece. Orası bir vefa mekânı. Bir çocuğun oyun oynarken farkında olmadan “şehit” kelimesini öğrendiği, bir annenin dua ettiği, bir babanın başını öne eğdiği yerdir. Ve o yer bugün, kırık oyuncaklar, paslı demirler, çalışmayan bir süs havuz ve atıl bir büfe ile anılıyorsa, burada ciddi bir yönetim sorunu var demektir.

Belediye Başkanı Mehmet Türkmen’e yönelen eleştiriler de tam bu noktada büyüyor. Çünkü vatandaş, ihmal edilenin bir park değil; şehitlerin hatırası olduğunu düşünüyor. Bu algı oluştuysa, sorun sadece fiziki değil, vicdanidir.

Bu park acilen elden geçirilmeli. Ama mesele yalnızca tamirat değil. Oraya yeniden bir anlam kazandırılmalı. Bakım düzenli hale getirilmeli. Güvenlik sağlanmalı. Ve en önemlisi, bu alanın şehitlerimizin adına yakışır bir saygı mekânı olduğu unutulmamalı.

Çünkü bazı yerler vardır; ihmal edilemez. Ertelenemez. Göz ardı edilemez. Şehitlerin adı da, onlara adanmış mekânlar da bunların başında gelir.

Ve unutulmamalı: Bir toplum, şehitlerinin hatırasına gösterdiği özen kadar güçlüdür.