Bugün 46 yaşındayım.
İnsan bazı doğum günlerinde pastasındaki mumlara bakarken geçmişte kalmış bir sofrayı, artık duyamadığı bir sesi, sarılmayı ertelediği bir insanı hatırlıyor. Yıllar geçtikçe anlıyorum; ömür, takvimden kopan yapraklardan çok, içimizde kalanlarla ölçülüyor.
Ben de bugün kendime dönüp bakıyorum. Söylediğim sözlere, sustuğum anlara, cesaret ettiğim başlangıçlara… Bir de kimseye anlatmadan içimde taşıdıklarıma.
Siyasetçi kimliğimle insanların umuduna dokunmanın sorumluluğunu hissettim. Siyasette sözün arkasındaki niyeti okumayı, birkaç adım sonrasını düşünmeyi, gerektiğinde oyun kurmayı önemsedim. Çünkü bir hamlenin değeri, insanların hayatında açtığı yolla anlaşılır.
Köşe yazarlığında kelimelerime vicdanımı kattım. Televizyon ekranında düşüncelerimi savunurken kendi sesimi korumaya çalıştım. İş hayatında ise emeğin, alın terinin ve verilen sözün ağırlığını öğrendim. Her kimliğimin ardında aynı insan vardı: Yanılabilen, üzülen, yeniden deneyen Önder…
Bugün en çok, bütün bu yolları yürürken kendim olarak kalabilmiş olmayı önemsiyorum.
Elbette içimde yarım kalmış cümleler var. Keşke dediğim günler, özlediğim insanlar, yeniden yaşamak istediğim anlar… İnsan 46 yaşında bunlarla yaşamayı öğreniyor. Bazı acılar yerinde duruyor; siz onların yanına yeni sevinçler koyuyorsunuz.
Bugün kendim için dileğim, sevdiklerimle geçireceğim sağlıklı günler. Kalemimin söyleyecek sözü, yüreğimin inanacak umudu olsun. Hayatın telaşı içinde bir dostun sesine, bir akşamın huzuruna zaman ayırabileyim.
46 yaşındayım.
Yüzümde yılların izi, içimde hâlâ başlayacak işlerin heyecanı var. Geçmişime biraz hüzünle, biraz şükranla bakıyor; geleceğime daha güçlü adımlar ile yürümek istiyorum.
İyi ki doğdum… İyi ki bütün yaşadıklarımla Önder Şengüler oldum.