Alaca karanlıkta kargalar...

Kuşatılmış vicdanın yaralarını sarmak yüzünde.
İçtima almış milyonlar gün batımı gökyüzünde.
Ağzında emzikle binlerce sabi buluşur toprakla.
Barut yanıkları ne insanlığa sığar ne de öz akla.
Nedensiz bir kavgada taraf olmak için kargalar.
Masumların lehine ortadoğu semalarına dalar.
Yanar hayaller, yanar huzur, yanar sardunyalar.
Eceli gelmiş azgınlar, buz gibi namluları yalar.
Kurulu düzen, kurulu aş, kurulu okul yıkan arsız.
Dünya sessiz, sessiz birleşmişler, tek pervasız.
Sızlar yüreği memelerinde süt damlayan analar.
Çölde yücelik yok kaybolmuş evrensel manalar.
Kösele surat, yitik merhametin tahta korkuluğu.
Varlığı insanlık için azap, büyük talep yokluğu.
Sarılı kötülük yumağının ucunda çeken gaddar.
Geniş sanma zorbalığı, kuşatıldı çevren dapdar.
Uçar petrol,uçar nitrat, kara aklını şimdi et ıslah.
Azap ve zulüm karanlıktır, kimse bulamaz felah.
Çık semaya bak bakalım, zerre miskal yerdesin.
Sevinç duy bir nefese, bir ömür hep kederdesin.
Nişedir sürülmüş azgın öküz, boynuzların kırık.
Alacakaranlıkta kimse sağ kalmaz olur hıçkırık.
Bilgedir kargalar, bilincin ahir zaman ustaları.
Adaletle iyileşir, emperyalizmin ağır hastaları.