Ankara’da siyaset yine bildiğimiz gibi… Görüşmeler var, çaylar içiliyor, kapılar kapanıyor, perdeler çekiliyor… Ama iş fotoğrafa gelince ortalık bir anda “görünmezlik pelerini”ne dönüyor.
Kemal Kılıçdaroğlu ile yapılan görüşmeler son günlerde öyle bir hal aldı ki; ortada iki ayrı fotoğraf kültürü oluştu. Bir grup var ki, görüşmeden çıkar çıkmaz telefonu çıkarıyor: “Bir selfie alalım, story’ye de atayım…”Diğer grup ise tam tersine… Fotoğraf çekiliyor ama sanki devlet sırrı! Ne paylaşım var, ne etiket… Fotoğraf var ama yok!
Tabii insanın aklına şu soru geliyor:“Bu fotoğraflardan Kılıçdaroğlu’nun haberi yok mu?”
Ankara kulislerini biraz bilen herkes güler bu soruya. Orası öyle bir yer ki; çay kaşığı masaya biraz sert bırakılsa, üç dakika sonra dört farklı yorumla Meclis koridorlarında dolaşır. Yani siz fotoğrafı paylaşmasanız da, fotoğraf sizi çoktan paylaşmıştır.
Cumhuriyet Halk Partisi içinde yaşanan bu “paylaşılan-paylaşılmayan fotoğraf krizi” aslında yeni bir siyasi iletişim türü: “Görüşürüm ama görünmem.”
Yakın olanlar ne yapıyor? Gayet net: Fotoğrafı basıyor, altına da mesajı yapıştırıyor: “Sayın Genel Başkanımızla verimli bir görüşme gerçekleştirdik…” Mesaj açık, duruş net.
Peki ya mesafeli olanlar? Onlar da görüşüyor… Hem de gayet samimi. Çaylar içiliyor, belki espriler yapılıyor… Ama iş paylaşmaya gelince bir sessizlik… Sanki fotoğrafı paylaşınca siyasi kariyerde alarm çalacak!
Ama işin en ironik tarafı şu: Paylaşılmayan fotoğraflar, paylaşılanlardan daha çok konuşuluyor.
Çünkü siyaset biraz da algı yönetimi işi. Kimi “Ben buradayım” diye bağırır, kimi de “Ben yokum” diyerek aslında en çok var olan olur.
Sonuç mu? Ankara’da artık yeni bir kural var: Fotoğraf çekilmek yetmez…Onu paylaşmak ya da paylaşmamak da başlı başına bir siyasi mesajdır.
Ve kim neyi paylaşmasa da, o fotoğrafların kime ulaştığını herkes bilir.