Siyasette bazen saatlerce süren konuşmaların anlatamadığını birkaç saniyelik bir görüntü anlatır.
Bugün Ankara'da işte tam da böyle bir kare vardı.
Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan, AK Parti rozeti taktığı İzmir Büyükşehir Belediye Başkanı Cemil Tugay konuşmasını yaparken onun yanında 5 dakika 50 saniye ayakta bekledi.
Kimileri bu görüntüyü protokolün doğal akışı olarak görecektir.
Kimileri ise üzerinde durmaya bile gerek duymayacaktır.
Ben ise o kareye başka bir pencereden bakıyorum.
Çünkü o kürsüde konuşan yalnızca Cemil Tugay değildi.
O kürsüde İzmir vardı.
Türkiye'nin üçüncü büyük şehrini temsil eden Büyükşehir Belediye Başkanı vardı.
İşte bu nedenle Erdoğan'ın Tugay konuşmasını sürdürürken yanında ayakta beklemesini, yalnızca bir kişiye gösterilmiş bir nezaket değil, temsil ettiği İzmir'e duyulan saygının da sembolik bir yansıması olarak görüyorum.
Siyaset biraz da semboller sanatıdır.
Bir tokalaşma...
Bir omuza dokunan el...
Bir tebessüm...
Ve bazen de hiçbir şey söylemeden birinin yanında durmak...
Verilmek istenen mesajı uzun nutuklardan daha güçlü anlatabilir.
Elbette herkes bu görüntüyü farklı okuyacaktır.
Kimisi protokol diyecek...
Kimisi siyasi nezaket...
Kimisi ise yeni dönemin ilk fotoğrafı...
Benim hafızamda kalan ise başka bir ayrıntı oldu.
İzmir Büyükşehir Belediye Başkanı konuşurken, Cumhurbaşkanı'nın onun yanında ayakta beklediği o birkaç dakika...
Çünkü o an bana göre sadece bir belediye başkanına değil, yıllardır siyasetin merkezinde farklı bir yerde duran İzmir'e verilmiş sembolik bir mesajdı.
Belki de denilmek istenen şuydu:
"İzmir artık sadece uzaktan bakılan bir şehir değil; dinlenen, önem verilen ve birlikte yol yürünmek istenen bir şehir."
Siyasette herkes sözleri hatırlar.
Ben ise bazen duruşların daha çok şey anlattığına inanırım.
Ve bugün Ankara'da en çok konuşan şey, bana göre mikrofondan yükselen ses değil; iki siyasetçinin yan yana ayakta verdiği o fotoğraftı.