Bazı hikâyeler vardır… Okuduğunuzda sadece bir insanı değil, bir ömrü hissedersiniz.
Akın Gürlek’in hikâyesi de tam olarak böyle… İçinde yorgunluk var, umut var, sabır var… Ve en çok da emek var.
Bugün onu bir makamda görüyoruz. Resmî, ciddi, güçlü…
Ama o ceketin içinde bir zamanlar pazarda çalışan bir genç var.
Soğuk sabahlarda tezgâh başında duran, hayatın yükünü erken tanıyan bir genç…
Öğrencilik yıllarında garsonluk yaptı…
Bir masaya çay bırakırken belki kimsenin fark etmediği o genç, aslında hayatı öğreniyordu.
İnsanların yüzüne bakmayı, sabretmeyi, sessiz kalmayı…
Ve en önemlisi; kimsenin görmediği yerde bile dimdik durmayı…
Bir gün…
Bir dizide, “Ekmek Teknesi”nde küçük bir sahne…
Kahvede kalabalığın içinde, Heredot Cevdet’i alkışlayanlardan biri…
Sadece bir figüran…
Sadece birkaç saniye…
Ama hayat bazen en büyük kaderleri, en küçük anların içine saklar.
Kim bilebilirdi ki…
O kalabalığın içinde kaybolan o genç, bir gün bu ülkenin Adalet Bakanı olacak?
Kimse bilmiyordu… Belki o bile.
Ama o vazgeçmedi…
Hayatın ona verdiği hiçbir rolü küçümsemedi.
Ne pazarı küçümsedi, ne garsonluğu… ne de o küçük sahneyi…
Çünkü bazı insanlar bilir…
Hayatın hiçbir anı boşuna değildir.
Bugün geldiği noktada belki herkes ona bakıyor.
Ama o, hâlâ geçmişine bakıyor…
Çünkü insanı büyüten makamlar değil… yaşadıklarıdır.
Belki de bu yüzden bu hikâye bu kadar dokunuyor insana…
Çünkü içinde kibir yok…
Çünkü içinde “ben buraya nasıl geldim” sorusunun cevabı var…
Bir zamanlar alkışlayan o genç…
Bugün karar veren bir makamda…
Ama belki de en kıymetlisi şu:
Hâlâ o günleri unutmayan bir yüreğe sahip olması…
Ve bize bir şey fısıldıyor bu hikâye:
Hayat, en çok sabredenleri ödüllendirir…
Ve en çok da, başladığı yeri unutmayanları…