Bazen hayat, bütün gürültüsünü susturur. Günün telaşı, işlerin ağırlığı, yazılar, toplantılar, koşuşturma… Hepsi bir anda anlamını yitirir. Geriye sadece çalan bir telefon ve insanın kalbine dokunan bir ses kalır.
Önder Şengüler!
Urla’da yaşayan bir iş insanı…
Aynı zamanda Medya Ege köşe yazarı…
Toplumsal meseleleri kaleme alan, şehirle, insanla, vicdanla bağı güçlü bir isim…
Ama o an ne iş insanı kimliği kalır ne de köşe yazarlığı. O an sadece bir baba vardır.
İngiltere’de eğitim gören kızıyla yapılan o görüntülü telefon görüşmesi, aslında mesafelerin ne kadar acımasız olduğunu bir kez daha hatırlatır. The Arts Bournemouth University’de mimarlık eğitimi alan kızı Sude Nur Şengüler, aynı evde geçirilen yılların artık bir ekrana sığdığını gösterir. Ekranın içinde ise artık büyümüş, kendi yolunu çizen ama babasının gözünde hâlâ küçük bir kız vardır.
Onu bu özel yolculuğa taşıyan şey ise yalnızca akademik başarı değildir. Özel resim yapma yeteneği sayesinde kabul edildiği bu üniversitede, hayallerini çizgilerle, mekânlarla ve tasarımlarla büyütmektedir.
Bir baba için bu tablo, gururun en sessiz ama en derin hâlidir.
Bir baba için gururla özlem çoğu zaman aynı cümlede buluşur.
“Gönlümün efendisi, babasının gururu” derken, kelimeler kalpten dökülür.
Bu cümle bir sosyal medya paylaşımı değil; yılların emeğinin, uykusuz gecelerin, içe atılan hasretin ifadesidir.
Medya Ege’de yazılan her köşe yazısının arkasında bir hayat, bir hikâye vardır. Ama bazı hikâyeler vardır ki satırlara değil, kalbe yazılır. O telefon konuşması da tam olarak böyle bir andı. Yazıya dökülmese de binlerce kelimeden daha güçlüydü.
Evlat uzaklarda olabilir…
Ülke, şehir, kıta fark etmez.
Bir baba için mesafe sadece haritada vardır. Kalpte ise evlat her zaman yanındadır.
Bazen bir telefon gelir…
Gerçekten de size her şeyi unutturur.
Çünkü o telefonun ucunda, insanın hem en büyük özlemi hem de en büyük gururu vardır.