Renkli pelerinler giyili, tahtı hak ettiğini sanır.
O boyalı tüyler, arkasındaki boşluktan tanınır.
Kibri büyük, rüzgardan yüksekmiş gibi yürür.
Tepeden bakar da, cürmünü gök kubbe görür.
En çürük dalı seçer, sığınır makamın gölgesine.
Öter pervasız, bakmaz sesin yırtıcı çirkinliğine.
Tınısında ne bir edep var, ne de liyakatten bir iz.
Efendisi sanır göğün, oysa ruh bomboş ve aciz.
Ne garip hırslı, uçmayı bilmez buluta göz diker.
Tac başında taş, bastığı toprak ondan acı çeker.
Aşina değil hakka, oysa kendini eş değer bilir.
O sahte rütbe, cehaletine altın bir kılıf giydirilir.
Ta uzaklardan avazı, yankılanan kof bir gürültü.
Sanmayın ki yükseldiğini, o ancak bir süprüntü.
Kulakları tırmalayan o feryat, haksızca yükselir.
Uçurumda mağrur, liyakatsiz biraz nefes tüketir.
Kalıcı sandığı boyalı hırka, ellerinden düşecek.
Uyanacak dünya, vakitsiz öten sesler kesilecek.
Ne kadar açılsa da kanatlar, gökkubbe sonsuz.
Elbet yaşar insan, hakikat, kimse kalmaz onsuz.
Çiğeri parçalanıyor, hakkı perdelemek için öter.
Sahte bir ötüşü susturmaya bir kaç bilge yeter.
Bilgeler bilir, hangi kuşun sesi huşu ile dinlenir.
Yerde ötemeyen kuşlar, gökte çokça kibirlenir.
Av.Yusuf AKIN/09.10.2026/İzmir