Yapay insanlar çağında pazar usulü yarım akıl.
Dil kasları gevşemiş, yanmış contalar tam tahıl.
Yığınlar kendi mecrasında, bir kuru ekmeğe fit.
Gündüzleri günah çerçileri, gecede kesilir zahit.
Kızarmış pancar burunlu bir çok buruşuk adam.
Halk önünde kahraman sermayeye olur madam
Dişi dökük, içi kaygılar ambarı hep kendi egosu.
Bütün derdi çıkarı, sözde adil, biraz eşitlik sosu.
Kibir taşımaktan yorulmuş varisli bir kaç baldır.
Halka yasak olan şeyler, o puştlara hep helaldır.
Bir asırlık ömürlerinde taş üstüne taş koymaz.
Hazineyi iştahla soyanlar, halka elma soymaz.
Sırça köşklerinde sözde bütün külliyatı bilirler.
Kırk kez düşerler kezzapa, hep yeniden dirilirler.
Öyküleri daim aynı, kırkı da hep armuda çıkar.
İnsan azizim, bir kez olsun aldatılmaktan bıkar.
Dünya bu yalanlar panayırında bir dönme dolap.
Alın elinde verdiklerinizi bir baltaya olamaz sap.
Sürüyorlar saf insanların üç evlek akıl tarlasını.
Gizlide ateş dansı yapanlar, açıkta tutar yasını.
Sekiz milyar canın canı karanlık, kül olur yanar.
Azgın, cüzi bir azınlık, saf insanlık daima kanar.
Öz bilgeler sevmez bunları, şiddetli geçimsizlik.
Felsefe şart, o zaman biter hiddetli seçimsizlik.