Bazı yerlere yıllar sonra geri dönersiniz. Her şey bıraktığınız yerde duruyordur durmasına da, ne siz artık aynı insansınızdır ne de geride bıraktıklarınız...
Ben de yıllar sonra, COVID’den önce büyük bir keyifle yazdığım Medya Ege’ye yeniden dönüyorum. İzmir’den ayrılışımın, hayatımın başka bir yöne savruluşunun üzerinden yıllar geçti.
O zamanlar öğretmenliği bırakıp İtalya’ya taşınırken, hayatımın bir sayfasını kapattığımı ve bazı şeyleri geride bıraktığımı sanıyordum.
Meğer insan giderken her şeyi geride bırakamıyormuş.
Bazı yüklerini bavuluna koymadan yanında götürüyormuş.
Son altı yıl içinde çok okudum, çok düşündüm. Gezdim, gördüm, farklı hayatlara dokundum. Yeni insanlarla tanıştım, farklı kültürler tanıdım, çok şey deneyimledim. Bazen öğrendiklerimden, bazen yaşadıklarımdan kendime yeni bir şey kattım.
Ve galiba bütün bunlar beni daha sessiz, daha sakin yaptı.
Eskiden hemen cevap vermek istediğim yerde artık biraz düşünüyorum. Hemen yargıladığım şeylere bugün başka bir gözle bakıyorum. Daha çok dinliyor, daha az konuşuyorum.
Belki de insan yaş aldıkça hayatın bütün sorularına cevap bulmuyor; sadece bazı soruların cevabını bilmek zorunda olmadığını öğreniyor.
Elbette bu yolculukta taşıdığım yükler de oldu. Anılar, kırgınlıklar, korkular, alışkanlıklar...
Ta ki bir gün, bazı yüklerin altında ezildiğimi fark edene kadar.
İşte insanın yenilenmesi biraz da o noktada başlıyor.
Silkeleniyorsun. Bazı şeyleri bırakıyor, bazılarını dönüştürüyor ve kendine yeniden yer açıyorsun.
Şimdi yeniden yazıyorum.
Belki aynı köşeye döndüm ama aynı Feryal değilim.
Bu köşede hayattan, insanlardan, kadınlardan, ilişkilerden ve hepimizin zaman zaman içinden geçirdiği ama dile getiremediği şeylerden konuşacağız.
Bazen güleceğiz, bazen düşüneceğiz, belki bazen de birbirimize itiraz edeceğiz.
Çünkü hayatın en güzel taraflarından biri şu:
Bize değişmek için her zaman bir şans daha veriyor.
Yıllar sonra yeniden buradayım.
Aynı köşe, başka bir Feryal.
Hoş bulduk.