Bazı temizlikler vardır; kiri değil, gerçeği örtmek için yapılır.
Bugün Dikili’de yaşanan tam da buydu.
Dikili Belediyesi’ne ait hayvan barınağında günlerdir kamuoyunu sarsan vahşet görüntülerinin ardından, barınak önünde bir basın açıklaması yapılacağı duyuldu. Tesadüf bu ya, açıklamadan hemen önce barınak temizlendi, yıkandı, toparlandı. Ve yine tesadüf bu ya, bugüne kadar kapıları kapalı olan barınak, bugün hayvanseverlere açıldı.
Sorulması gereken soru şu:
Neden bugün?
Dün girilmesi “yasak” olan barınak, bugün neden “uygun” hale geldi?
Dün karakolluk olan gönüllüler, bugün neden kapıdan buyur edildi?
Bu soruların cevabı hukuk kitaplarında değil; vicdan raflarında duruyor.
Barınakların kaderi, bir basın açıklamasının saatine göre değişmemeli. Hayvanların yaşam hakkı, bir protesto takvimine endekslenmemeli. Eğer bir mekân yalnızca “geliyoruz” denildiğinde temizleniyorsa, orada asıl sorun temizlik değil, samimiyettir.
İzmir Yaşam Hakkı Savunucuları’nın barınak önünde dile getirdiği itiraz tam da buraya işaret ediyor:
“Biz gelmeden önce neden böyle değildi?”
Bu yazı kimseyi suçlamıyor.
Bu yazı bir savcılık iddianamesi değil.
Ama bir toplumsal hafıza kaydı.
Çünkü bugün yıkanan zeminler, dün aç kalan hayvanların gerçeğini silmez.
Bugün açılan kapılar, dün kilitlenen vicdanların hesabını kapatmaz.
Asıl temizlik hortumla değil, şeffaflıkla yapılır.
Asıl yıkama deterjanla değil, süreklilikle olur.
Eğer bir barınak sadece kamera geldiğinde düzenliyse, orada sorun görüntü değil, yönetim anlayışıdır.
Bugün barınağa girenler şunu gördü:
Temizlenmiş bir alan.
Ama herkesin aklında aynı soru vardı:
“Burası her gün böyle mi?”
Cevap verilmesi gereken soru da tam olarak budur.