Uçkurları lağım insansılar, akbaba gökyüzünde.
Minik canlar erir bir çiçek gibi, onların yüzünde.
On binlerce it ortadoğuda kuduz, neft peşinde.
Adalet, hukuk karıncalar kadar, filler tepişinde.
Üç günlük dünyada bu azgınlık ve aç gözlülük.
Yapıştınız masumların kanına, obur kara sülük.
Bitmedi kininiz, doymadınız kana ve gözyaşına.
Nedir derdiniz, barut kattınız çocukların aşına.
Binlerce metal dağlarla saldırmak okula,yuvaya.
Gözünüz yiyorsa, göz varsa inin bakalım ovaya.
Bir siz yaşıyorsunuz gezegende, tek siz haklı.
Yüzünüz kauçuk, kalbinizde kırk kötülük saklı.
Sığmadınız kırkbin çapındaki yuvarlak küreye.
Bir yok olmadınız, sardınız küreyi üreye üreye.
Üçyüz yıldır sömürdünüz insanlığı, aç çakallar.
Biraz edep, biraz akıl, biraz vicdan, andavallar.
Hiç mi ders almaz varlık, yıkılan her şey çürür.
Bırakın pis emellerinizi, insanlık barışa yürür.
Bir can yok olur, bir canan masum ve kimsesiz.
Siz baruttan yana olun, biz kimsesizlere sesiz.
Bir damla gözyaşı bizler için tüm evrene eştir.
Kalp gözü kapanmışlar, biz bilgelere göre leştir.
Sanmayın bu devran sürer ve siz kalırsınız baki.
Hakikat yavaştır lakin daim zaferi kazanır illaki.