Nadasa bırakılmış gönüller çağında yitik haslet.
Pir'im bin konuşur, içi boş değirmen, yok asalet.
Tükenmiş çağ, tükenmiş insanlar ruhlar bedbin.
Sakınarak yürüyor iyilikler sağı solu sağır kabin.
Dörtyol ağzı kavşakta soyunmuş eşref mahluk.
Bir nida yankılanır, boğaz deşilircesine yokluk.
Umur yüklü kervanlar bir eşeğe yular olmuş kör.
Edepten kırıntı kaldıysa, paçalarından akanı gör.
Nasıl düşer irabdan, şahsiyetli asil birinci zamir.
Kimlik ustaları birleşse, karakter edilmez tamir.
Parçalanmış muşambalar dikiş tutmaz, naylon.
Dış cepheler tam mostralık, küf kokulu iç salon.
Bergman usta "dünyayı utanç kurtaracak" der.
İnsan olan, faziletli bir canlı, yalnız önünden yer.
Çıkış var, bu puslu katran sürülü kör labirentte.
Kalabalıklar boş alkış, usta asıl iş halis niyette.
Kırbaçlanan hakikat daha gürbüz güçlü filizler.
İçinde zerre edep olan her canlı, hikmeti izler.
Evrende minik at sineği başı dünya için, telaş.
Bir kalpte yoksa erdem, dostluk, ha taş ha talaş.
Döner dünya, milyar yıl, seksen yıl küçük kesit.
İnsan, bir sarı zambak, sevgi, ömür çok basit.
Yırtılan bunca ar damarını hangi tabip dikecek.
Kulak verin bilgelere, kötülüğü kökten silecek.
Av.Yusuf AKIN/15.09.2026/İzmir