Bazen siyaset kürsülerde değil, gece geç saatlerde suskun kalan bir vicdanda yapılır.

Urla Meclisi’nde bir isim var…

Adı çok manşet olmaz, sesi çoğu zaman tartışmaların gürültüsüne karışmaz.

Ama her kararın, her oylamanın, her ihmâlin ağırlığı omuzlarına çöker:

Ümit Arslan.

Bu bir başarı hikâyesi değil.

Bu, yük taşımanın hikâyesi.

Çünkü Ümit Arslan için siyaset; kazanılan alkışlar değil, eve dönüldüğünde aynaya bakabilme meselesidir.

Urla’nın sokaklarını yürürken “Acaba bugün kimin derdine yetemedik?” sorusunu kendine soran bir meclis üyesidir o.

Kimi zaman bir esnafın sessiz serzenişi, kimi zaman bir annenin çaresiz bakışı meclis gündeminden daha ağır gelir ona.

Herkes konuşurken susmayı, herkes susarken konuşmayı bilir.

Çünkü bilir ki; her kelime bir yük, her suskunluk bir sorumluluktur.

Bugün siyaset, hızla vicdanını kaybederken Ümit Arslan o vicdanı cebinde değil, yüreğinde taşımayı seçti.

Yalnız kaldığı anlar oldu.

Anlaşılamadığı zamanlar…

Hatta kırıldığı…

Ama hiçbir zaman Urla’ya küsmeyi seçmedi.

AK Parti Urla Meclisi’nde onun durduğu yer bir partinin çizgisiyle değil, bir insanın sınırıyla tanımlanır.

“Buraya kadar” dediği yer, Urla’nın hakkının başladığı yerdir.

Bu yüzden bazı insanlar yüksek sesle değil, derin izlerle hatırlanır.

Ve bazı meclis üyeleri, oy sayılarıyla değil, taşıdıkları vicdanla ölçülür.

Urla bir gün geriye dönüp baktığında en çok konuşanları değil, en çok hissedenleri hatırlayacak.

O gün geldiğinde, bu kentin hafızasında Ümit Arslan’ın adı sessiz ama onurlu bir yer tutacak.