Siyasette her söz kayda geçer.

Bazı sözler vardır ki, yalnızca muhatabını değil, koca bir kenti incitir.

Buca Belediye Başkanı Görkem Duman'ın 'Phuket tatili' için Cumhuriyet Halk Partisi İzmir İl Başkanı Çağatay Güç’ün ağzından çıkan “Savcılığa versinler de tatile gittiler diye tutuklasınlar” cümlesi, tam olarak böyledir.

Bu söz, bir belediye başkanını savunma refleksi değildir.

Bu söz, İzmirlinin yaşadığı sorunlara karşı gösterilen umursamazlığın cümleye dökülmüş halidir.

Ortada kamuoyuna yansıyan ciddi iddialar var.

Belediye işçileri maaş alamıyor.

Emeğinin karşılığını bekleyen insanlar ay sonunu nasıl getireceğini düşünüyor.

Ve tam da bu dönemde, bir belediye başkanının özel hayatına dair seyahati konuşuluyor.

Kimle gittiği değil mesele…

Nereye gittiği de değil…

Mesele şu:

Zamanlama.

Öncelik.

Sorumluluk.

İşte tam bu noktada, İl Başkanının yapması gereken belliydi:

“Bu iddialar ciddidir, araştırılmalıdır” demek.

“Emekçinin alın teri siyasetin üzerindedir” demek.

En azından, kamu vicdanını rahatlatacak bir mesafe koymak…

Ama ne oldu?

“Savcılığa versinler de tatile gittiler diye tutuklasınlar.”

Bu cümle kimi küçümsüyor?

Yargıyı mı?

Kamuoyunu mu?

Yoksa maaşını alamayan işçiyi mi?

Bu söz;

Emekçinin derdini hafife almaktır.

Kamuoyunun hassasiyetini alaya almaktır.

İzmirliyi saf yerine koymaktır.

Kimse kusura bakmasın ama bu şehir, bu dili tanıyor.

Bu şehir, “biz biliriz” tonunu da, yukarıdan konuşmayı da çok iyi biliyor.

Sosyal demokrat bir partinin il başkanı, bir belediye başkanını savunabilir.

Ama bunu yaparken adalet duygusunu, emeği ve kamu ahlakını çiğneyemez.

İzmirli bugün şunu soruyor:

İşçi maaş alamazken söylenen bu sözler kimin adına?

Kimin vicdanına hitap ediyor?

Bir il başkanının görevi, koltuk kalkanı olmak değildir.

Bir il başkanının görevi, yanlış varsa “dur” diyebilmektir.

Bugün o sözle verilen mesaj şudur:

“Biz ne yaparsak yapalım, siz susun.”

Ama İzmir susmaz.

İzmir unutmaz.

Ve İzmir, kendisiyle dalga geçilmesine asla tahammül etmez.

Bu yüzden mesele bir cümle değil…

Mesele, o cümlenin temsil ettiği siyasi kibirdir.