Ses derinden, kulak duymak istediklerine sağır.
İçi boşaltılmış kavramlar panayırı, hak çok ağır.
Güllü yazmalı kumaş bir yere kadar geçer akçe.
Tutuklu kalırsa erdemler, okunmaz hiç dilekçe.

Mukim sözler, edep yerleri yırtık pırtık paçavra.
Öze koşan insan çürümüş, geriye bin palavra.
Karışık ortaya, her desenden binbir boş rivayet.

Kim öder, kim hakiki, kim gönülden verir diyet.
Kainat döner durur,zembili hiç şaşmadan daim.
İnsan beşer, rüzgar gülü, bir kez olamaz kaim.
Duyulur kadim sesin en yüce kelam hali sessiz.
Garibe ses yok,nemli duvar arkasında kimsesiz.
Kuş uçurur paltosunun içinde adı sevi yazanlar.
Heyhat kayıpta, kendi çukurunu kendi kazanlar.
Kuluçkaya yatmış horozdan fol bekleyen ahraz.

Mahkeme kapısında mübaşire yapar acil itiraz.
Geçip giden zamanın izinde kayıp anların sicili.
Hafızalar çok zayıf, unutur insanlık, yalancı dili.
Havale geçirir, yükselir kor ateşi, sırılsıklam ter.
Yoksulla paylaşılmayan ambarı, aç fareler deler.
Dağılır duman, aydınlanır ova, kalan kuru anız.
Haykırdık hakkı, şimdi mutlak hakikatten yanız.
Issız gecede, kimsesizler için kimseyiz biline.
Bilge haktır, kalpte ne varsa o düşer hak diline.

Av.Yusuf AKIN/11.11.2026/İzmir