Saat 20.40…

Günün yorgunluğu omuzlarda, kahveler soğumaya yüz tutmuş, dışarıda hayat akıyor.

Ama o masada zaman farklı işliyor.

Bir defter açılıyor, bir kalem duruyor, sonra yeniden yazmaya başlıyor.

Çünkü orada yazılan şey sadece bir not değil; bir geçmişin, bir mücadelenin ve bir geleceğin kaydı.

Eyüp Kadir İnan için bu masa yeni değil.

Bu masa, gençlik kollarında başlanan yolun doğal devamı.

Gençlik kolları…

Siyasetin en zor ama en gerçek okuludur.

Orada kimse seni alkışlamaz.

Orada çoğu zaman adın bilinmez, yüzün afişin arkasında kalır.

Soğukta broşür dağıtırsın, yağmurda yürürsün, miting biter, kalabalık dağılır ama sen sandalyeleri toplamaya devam edersin.

O yıllar; sabırsızlığın sabra, heyecanın sorumluluğa, hayallerin disipline dönüştüğü yıllardır.

Kimse o günlerde “genel sekreter” demez sana.

Kimse “yarın bu yük senin omzunda olacak” diye fısıldamaz.

Ama siyaset, hafızası güçlü bir yolculuktur.

Kimin ne zaman masada kaldığını, kimin ne zaman kaçtığını unutmaz.

Genel sekreterlik; makamdan ibaret değildir.

O koltuk, gece yarısı yapılan toplantıların, kimsenin görmediği mesailerin, kriz anlarında geri çekilmeyenlerin, yükü paylaşanların toplamıdır.

Bu yüzden bu fotoğraf bir “paylaşım” değil, bir duruş belgesidir.

Bazıları siyaseti kürsüden ibaret sanır.

Mikrofonu, kalabalığı, alkışı…

Ama siyasetin asıl yükü, ışıklar söndükten sonra başlar.

Herkes konuşur, herkes eleştirir, herkes bilir gibi yapar.

Ama bazıları susar, önüne bakar ve çalışır.

Gençlik kollarından gelenler bunu iyi bilir.

Çünkü onlar siyaseti vitrinde değil, mutfağında öğrenmiştir.

Bugün o masada oturanlar, yarın bir karar aldığında şunu bilerek alır:

Bu kararın bir bedeli var ve o bedel kaçılarak değil, çalışılarak ödenir.

Belki de bu yüzden bu kare çok şey anlatıyor.

Çünkü bu karede şov yok.

Bu karede poz yok.

Bu karede sadece emek, sorumluluk ve yarın kaygısı var.

Ve siyasette iz bırakanlar; en çok konuşanlar değil, en geç masadan kalkanlardır.