Foça, bir süredir çevre felaketleriyle, barınak tartışmalarıyla, maaş krizleriyle ve protestolarla anılıyor. İlçenin gündemi yangın yeri. Ama kamu yararını gözeterek çözüm üretmesi gereken yerel yönetimden yükselen ses, yine tanıdık: Satış.

Geçtiğimiz yıl alıcı bulamayan 25 konutun, Foça Belediyesi tarafından yeniden satışa çıkarılması, Foça’da artık bir yönetim refleksine dönüşen anlayışı bir kez daha gözler önüne serdi. Kriz varsa sat, borç varsa sat, yönetemiyorsan sat… Üretmek yok, plan yok, vizyon yok; ama satmakta istikrar var.

Peki bu kadar kriz varken, bu satış gerçekten bir çözüm mü, yoksa sadece günü kurtarma hamlesi mi?

Foçalıların tepkisi boşuna değil. Sokakta yankılanan sözler sert ama gerçek:

“Foça’da her zaman satış var ama yeterli hizmet yok.”

“Sata sata kamuya ait alan bırakmadılar.”

“Yönetemedikleri belediyenin faturasını Foça’nın taşınmazlarını satarak mı ödeyecekler?”

Bu sözler bir öfke patlaması değil, birikmiş bir hayal kırıklığının dışavurumu. Çünkü sorunlar ve eleştiriler ortada. Sorunlar çözüm, eleştiriler yanıt beklerken, belediyenin önceliği yine taşınmaz satışı oluyor.

Elbette belediyeler gelir yaratabilir. Ama mesele nasıl ve neden gelir yaratıldığıdır. Sürekli satışa bel bağlayan bir yönetim, aslında şunu itiraf ediyordur: “Biz bu kenti yönetemiyoruz.” Çünkü sürdürülebilir bir belediyecilik anlayışı, kamu mallarını elden çıkarmayı değil, onları koruyarak değer üretmeyi gerektirir.

Saniye Bora Fıçı’nın yönetiminde Foça’nın geldiği nokta maalesef budur. Bugün satılan 25 konut, yarın satılacak başka neyin habercisidir? Foça’nın geleceği kaç ihalelik bir hikâyeye sığdırılacaktır?

Foça, emlak ofisi değildir. Foça’nın ihtiyacı yeni satış ilanları değil; planlı, şeffaf, üretken ve hesap verebilen bir yönetim anlayışıdır. Aksi halde bugün 25 konut gider, yarın Foça’nın hafızası, kimliği ve geleceği de bu ihalelerin gölgesinde kaybolur.

Ve Foçalıların sorduğu o soru, giderek daha yüksek sesle yankılanır:

“Bu kent yönetiliyor mu, yoksa parça parça satılıyor mu?”