Onbin yıldır ovada ve şehirde yüzyüze yaşanan.

Koca bir geçmişten kan ve gözyaşı bize kalan.

Dirhem dirhem örülen insanlığı yıkanlar canice.

Anlayacaklar hakikati, sıra kendilerine gelince.

Nerede bir acı varsa, fail mutlaka düşkün insan.

Kör kalmayın gerçeklere, gittiğinde gelmez can.

Hiç mi akıllanmaz onbin yılda, taş olsa öğrenir.

Kalın kafa, küt kalp, dirhem vicdanı olan iğrenir.

Ellerinde nitrat, ayakları postal vahşiler sürüsü.

Köpek kadar dahi olmaz mı, insanın öngörüsü.

Zifte bulanmış, neftle çeşnileşmiş leş sofrası.

Adalet kız ismi, yüreksiz kütük, bitmez tafrası.

Betonlar maşuku, kağıtlara kul, altının cariyesi.

Çoktan düşmüş insanlıktan, kalmamış payesi.

Uçkurlarından şer damlayan mefistonun soyu.

Kör inançların takipçisi, karanlıktan daha koyu.

Yırtınıp durur, seksen yıllık ömürde dal yaprak.

Utanır gök su vermekten utanır aş veren toprak.

Ne melun bir aç gözlülük üç asır doymaz karın.

İnsanlık yoruldu sizden, tez cehenneme varın.

Bir çiçek koklayamamış sabi bebelere kıydınız.

İnsan bu, can bu canları taş sayar gibi saydınız.

Geldi vakit, bu insanlık size karşı dimdik ayakta.

Biz insanız, yüce bir şeref bütün dünya sokakta.