Sayın Dikili Belediye Başkanı Adil Kırgöz, o barınaktan çıkan görüntüler sizi ne kadar ilgilendiriyor, gerçekten merak ediyorum.

Çünkü görünen o ki; ya hiç ilgilenmiyorsunuz ya da gördüklerinizi görmemeyi tercih ediyorsunuz.

O barınakta yaşananlar bir “aksaklık” değil.

Bir “talihsizlik” hiç değil.

Bu, göz göre göre gelen bir yönetim utancıdır.

Açlıktan ölmek üzere olan hayvanlar…

Pisliğin içinde kaderine terk edilen canlar…

Sessiz çığlıklar, kemikleşmiş bedenler, boş mama kapları…

Bunlar sosyal medyanın abartısı değil Sayın Başkan.

Bunlar sizin sorumluluğunuzun fotoğrafıdır.

Bir belediye başkanı için en kolay şeydir suçu başkasına atmak.

“Personel hatası” demek.

“İnceleme başlattık” demek.

“Gereği yapılacak” demek.

Ama şunu kimse yemiyor artık:

Barınakta yaşanan rezalet, bir personelin değil, bir yönetimin eseridir.

O koltukta oturuyorsanız;

Bütçeyi siz yönetiyorsanız;

İmzayı siz atıyorsanız;

Bu rezalet de size yazar.

Sokak hayvanları bu kentin yükü değil.

Onlar bu kentin vicdan testidir.

Ve siz bu testten sınıfta kaldınız.

Bugün Dikili’nin adı, turizmle değil…

Doğasıyla değil…

Deniziyle değil…

Barınak rezaletiyle anılıyorsa, bunun siyasi sorumluluğu tartışılmaz.

Susmak çözüm değildir.

Beklemek çözüm değildir.

Görüntüler ortaya çıktıktan sonra konuşmak hiç çözüm değildir.

Yönetmek; kriz çıktıktan sonra açıklama yapmak değil, kriz hiç yaşanmasın diye orada olmaktır.

Bu yazı bir muhalefet yazısı değil.

Bu yazı bir aktivist bildirisi de değil.

Bu yazı, insan olmanın asgari şartını hatırlatma çabasıdır.

Ve son söz çok nettir:

Bir kenti asfaltla ölçmeyiz.

Bir başkanı törenlerle tartmayız.

Bir yönetimi, en savunmasız olana nasıl davrandığıyla yargılarız.

O barınaktaki görüntüler, bu kentin değil; sizin hanenize yazılmıştır, Sayın Başkan.