Karanlık bu dünyaya kuşlar da gelmez bir daha.
Barut kokusuyla dolu çocukların oynadığı saha.
Dudaklarında şer damlayan iki ayaklı makinalar.
Aklı olan uzak durur aptallar kör namluları yalar.
Bitmeyen bir öfke ile ayrılık şarkısı kazılır zihne.
Beşbin yıllık acı ve ızdırap yüklü bir fikir köhne.
Üç çiçek koklayıp varken yağmurdan sevinmek.
Mavi gökyüzüne hasret kalıp, sığınakları inmek.
Çocuk bunlar, neşeyle sek sek oynamak, ister.
Yüreğin varsa er meydanında güreş, göz göster.
Çekilin insanlığın aşk vahasında, ininize dönün.
Hak değil, adil değil, insanlık değil tercih yönün.
Sekizmilyar can, bir avuç kahpeden muzdarip.
İnsanlık hiç bir vakit bu kadar kalmamış garip.
Yığınla güzel sözü, ulu ilkeyi reddedip azmak.
Bu hal kimseye yar olmaz, öz kuyunu kazmak.
Bilinir ki, gözyaşı ve acıyla asla olunmaz, abad.
Saklasan da fikrini bir yerde açığa çıkar mabad.
Hür dünyanın içine atılırsa, kötülük düşüncesi.
Kimse sağ kalamaz, ne sonu kalır ne de öncesi.
Güzelce barış, sevgi ile insanca yaşam varken.
Bir pişmanlık, vicdan için vakit var,dönün erken.
Bizler yedi iklim, dört mevsim, doğu ve güney.
Birlikte katılalım dostluğa, barışa batı ve kuzey.