Çakallar elinde kör kuyuda nefeslenen kuzular.

Erdem kilitli, varsa yoksa en pejmürde arzular.

Yıkık virane olan gezegende, at koşturan itler.

Asalaklıkta çığır açmışlar, zavallı kalır aç bitler.

Kimi sarı, kimi siyah kimi ise mefistonun uşağı.

İnsanlık kim bunlar kim, bütün piçlerden aşağı.

Salınarak tehdit sallayan sadrazamın sol yanı.

Böyle hesapsız mı kalacaksınız, alacaklar kanı.

Sırtını dayayıp paraya, güce geviş getiren gavat.

Beyin iflası geçirmiş, duygusuz, kaba zerzevat.

Nedir bu insanlığın binde bir soysuzdan çektiği.

Bunlar töz insan mahdumları değil şerrin ektiği.

Batı, doğu, kuzey, güney tüm yeryüzü muzdarip.

El ele verilmez, susulursa tümden olunur garip.

Seksen kiloluk bedeni doymaz tamahkar kuduz.

Kokuşmuş tüm değerleri,paklayamaz hiçbir tuz.

Beslediği bakterinin hırt sırıtışına güven duyan.

Elbet birgün hakikat çıkar, kibrin canına okuyan.

Arşa dayanmış acıları gül yüzlü minik canların.

Kimse baki değil, çürüyecek yağ yığını yanların.

Sırıt, nutuk at, insanlığı yok say bakalım nereye.

Çok şımaran keçi, tamahtan yuvarlanır dereye.

Biz insanız, biz hakikatin ışık saçan öz evlatları.

Yolumuz sevinç ve adalet, severiz bilge zatları.