Bayram sabahı…

Evde bir telaş var. Sofra kurulmuş, çay demlenmiş, herkes yerini almış…

Ama bir eksiklik var. Gözle görülmeyen, ama kalbi en derinden sızlatan bir eksiklik…

Bir sandalye boş.

Ve o boşluk, sadece bir yer değil… Bir ömür.

Bayramlar…

Kalabalıkların çoğaldığı, seslerin birbirine karıştığı, sofraların büyüdüğü günlerdir derler.

Ama bazı bayramlar vardır ki…

Ne kadar kalabalık olursa olsun, insanın içi sessizdir.

Çünkü o kalabalığın içinde en çok aradığı kişi yoktur.

Seferihisar Belediye Başkan Yardımcısı Gökhan Pehlivan için bu bayram, işte tam da böyle bir bayram…

20 Mart 2025’te kaybettiği babası Recep Pehlivan’ın ardından geçen ilk bayram…

İlk defa onsuz…

İlk defa eksik…

“Yaslandığımız koca çınar…” diyor Gökhan Pehlivan.

Bir cümle değil bu…

Bir hayatın özeti.

Çünkü baba…

Sadece bir kelime değildir.

Bir evin duvarıdır.

Bir evladın sırtını yasladığı en sağlam yerdir.

Rüzgâr sert estiğinde bile yıkılmayacağını bildiğin tek gölgedir.

Ama şimdi… O çınar yok.

Ve rüzgâr, artık daha sert esiyor.

Bayram sabahları artık eskisi gibi değil…

Kapı çalsa da içeri giren o değil…

Telefon çalsa da arayan o değil…

Sofrada herkes var ama en çok olması gereken yok…

“Sesin eksik…” diyor Gökhan Pehlivan.

Ne kadar sade… Ne kadar ağır bir cümle…

Çünkü bir evde bir ses eksildiyse…

O ev artık eskisi gibi değildir.

Gülüşler yarım, sohbetler eksik, bayramlar sessizdir.

“Yerin dolmuyor…” diyor.

Dolmaz…

Hiçbir zaman dolmaz.

İnsan alışır derler…

Alışılmaz.

Sadece susulur.

Ve insan en çok da bayram sabahı anlar babasız kaldığını…

Bir fotoğraf var…

Zamana sıkışmış bir an…

Recep Pehlivan, kollarında torunu Ayaz…

Yanında oğlu Gökhan…

Üç nesil… Aynı karede… Aynı nefeste…

Kim bilebilirdi ki…

O kare bir gün, bakıldıkça içi sızlatan bir hatıraya dönüşecek?

Ayaz daha çok küçük…

Belki dedesinin sesini hatırlamayacak… “Gel oğlum” deyişini hiç duymayacak…

Ama o fotoğrafa her baktığında, içini tarif edemediği bir eksiklik kaplayacak.

Çünkü bazı sevgiler…

Anlatılmaz.

Eksikliğiyle büyür.

Gökhan Pehlivan'ın cümleleri, bir evladın içine sığdıramadığı acının sessiz bir çığlığı…

Bir “özledim”in kelimelere sığmayan hali…

Bayramlar sevinçtir derler…

Ama bazı bayramlar gözyaşıyla yoğrulur.

Herkes yanındadır belki…

Ama senin bayramın, en çok eksik olanın adını taşır.

Recep Pehlivan'ın bıraktığı iz, bir evladın yüreğinde dimdik duruyor.

Bir torunun kaderinde ise, hiç doyamadığı bir sevgi olarak büyüyor.

Ve biz biliyoruz ki…

Bazı insanlar ölmez.

Sadece görünmez olur.

Her bayram sabahında…

Her eksik sandalyede…

Her yarım kalan cümlede…

Onlar hep oradadır.

Nur içinde uyu Recep Pehlivan…

Bir evlat, Gökhan… hâlâ seni omzunda hissediyor.

Bir torun, Ayaz… bir sevgiyi içinde büyütüyor.

Ve bu bayram…

Senin yokluğunla, biraz daha sessiz… biraz daha eksik kalıyor…