Bazı insanların adı sadece yaşadıklarıyla değil, bıraktıkları izlerle hatırlanır. Kimi zaman sert duruşlarıyla, kimi zaman mücadeleleriyle, kimi zaman da kimsenin görmediği yerde uzattıkları bir elle…

Sedat Peker…

Yıllardır adı Türkiye’nin en çok konuşulan isimlerinden biri oldu. Kimi destekledi, kimi eleştirdi, kimi mesafeli durdu. Ama hayat bazen insanları en çok sessiz kaldıkları yerde anlatır.

Çünkü insan dediğin sadece güçlü olduğu günlerle ölçülmez.

İnsan bazen kaybettikleriyle anlatılır.

Bazen uzak kaldıklarıyla…

Bazen de kimsenin bilmediği gecelerde yaptığı iyiliklerle…

Son dönemlerde Sedat Peker’in ihtiyaç sahiplerine yönelik destekleri, yardım organizasyonları ve insanların hayatına dokunan adımları sık sık konuşuluyor. Belki bir sofraya giren ekmekte… Belki bir çocuğun yüzündeki küçücük gülümsemede… Belki de hayatın yükü altında ezilen bir babanın içinden ettiği sessiz bir duada…

Kim bilir…

Çünkü bazı yardımlar kameralar için yapılmaz.

Bazı iyilikler manşet olmak için yapılmaz.

Bazı insanlar alkış için değil, vicdanı susturmak için yardım eder.

Hayat çok acımasız…

Bir gün etrafın insan doludur.

Bir gün telefonun susar.

Bir gün herkes yanında görünür.

Bir gün sessizlik insanın omzuna ağır ağır çöker.

İşte o zaman insan anlıyor…

Ne makam kalıyor…

Ne güç…

Ne kalabalık…

Geriye sadece insanların kalbine bıraktığın izler kalıyor.

Belki bugün Sedat Peker’i konuşan herkes aynı fikirde değil.

Olmak zorunda da değil.

Ama hayat bazen insanı başka yerden sınıyor.

Bir annenin boş tencereye bakıp çaresiz kaldığı yerde…

Bir babanın çocuğuna “yarın alırım” deyip başını çevirdiği yerde…

Bir yaşlının kimseye belli etmeden yalnız kaldığı yerde…

Eğer bir insan oralara dokunabiliyorsa…

İşte bazen en büyük cümle orada kuruluyor.

Çünkü insan büyüklüğü bazen makamda değil…

Bir sofraya sessizce bırakılan ekmektedir.

Bir çocuğun yüzündeki gülüştür.

Bir annenin ettiği duadır.

Ve bazı dualar vardır…

Adres sormaz.

İsim söylemez.

Ama gecenin bir vakti gökyüzüne yükselir.

Belki de insanın geriye gerçekten bıraktığı tek şey budur… Ardında kalan sessiz teşekkürler… Ve kimsenin duymadığı dualar…