Bazı buluşmalar yalnızca bir masa, bir kitap ve birkaç imzadan ibaret değildir.

Bazı günler vardır; yılların emeğini, biriken hikâyeleri, insanların hayatına dokunmuş anıları aynı çatı altında toplar.

17 Mayıs’ta D&R MaviBahçe’de gerçekleşecek imza günüm benim için tam olarak böyle bir anlam taşıyor.

“Annem Demişti Dersin” kitabımı yazarken aslında yalnızca satırlar oluşturmadım.

Bir annenin kaygısını, bir çocuğun görünmeyen mücadelesini, eğitim sisteminin içinde sıkışan zihinleri ve modern dünyanın dikkat dağınıklığını anlatmaya çalıştım.

Yıllardır çocuklarla, ailelerle, eğitimcilerle çalışıyorum.

Bir çocuğun göz temasından, kalem tutuşundan, unutkanlığından ya da sessizliğinden bile beynin nasıl yardım istediğini okuyabiliyorsunuz bir süre sonra.

İşte bu yüzden benim için kitap yazmak sadece edebi bir süreç değil; bilimsel, duygusal ve toplumsal bir sorumluluk.

Bugün dünya hızla değişiyor.

Çocuklar ekranlarla büyüyor, yetişkinler zihinsel yorgunlukla mücadele ediyor, aileler ise “Neyi yanlış yapıyoruz?” sorusunun cevabını arıyor.

Tam da bu noktada bazen bir cümle, bir kitap, bir temas insanın hayatında büyük bir dönüşüm başlatabiliyor.

D&R’daki bu imza günü de benim için yalnızca bir etkinlik değil; yıllardır aynı yolda yürüdüğüm insanlarla yeniden buluşmak anlamına geliyor.

Belki bir anne gelip çocuğunun dikkat sorunundan bahsedecek…

Belki bir genç “Kendimi ilk kez anlaşılmış hissettim” diyecek…

Belki de sadece sessizce kitabını alıp gülümseyen bir insan olacak karşımda.

Ama biliyorum ki her hikâye, başka bir hikâyeye dokunacak.

Çünkü insan beyni yalnızca bilgiyle değil; görülmekle, anlaşılmakla ve bağ kurmakla gelişiyor.

Bugün geldiğim noktada hâlâ aynı şeye inanıyorum:

Bir çocuğun zihnine yapılan yatırım, geleceğe yapılan en büyük yatırımdır.

Ve belki de en güzel imza; bir kitabın sayfasına değil, bir insanın hayatına bırakılan izdir…