Dr. Taner Akman
GTA 6 Oyun Çılgınlığı
Popüler bilgisayar oyunu GTA 6’nın çıkacağı gün okula gitmemek için rapor almanın yolunu arayan öğrencileri duyunca bu konuyu köşemde yazayım dedim. Bir hekim olarak bir günlük hevesi anlayabiliyorum. Beni düşündüren, ertesi sabah. Okul zili çaldığında oyunu kapatıp gidebilecek mi? Yoksa o gün de dışarıdaki hayat mı bekleyecek?
Z kuşağının bir kesimi için günün en canlı saatleri ekran başında geçiyor. Orada arkadaşları onu adıyla çağırıyor, yokluğunu fark ediyor, başardığı işi takdir ediyorlar. Kulaklıktan “Sana ihtiyacımız var,” dediklerinde koşuyor. Aynı akşam annesi kapıdan “Oğlum, şu poşetlerin bir ucundan tutar mısın?” diye sesleniyor. “Şimdi olmaz anne, çocuklar beni bekliyor.”
Annesi de bekliyor. Ama nasılsa o hep bekler.
Gerçeklik duygusunun nasıl aşındığını en iyi bu iki ses anlatıyor. Genç elbette ekrandaki şehrin kurmaca olduğunu biliyor. Ama oyundaki arkadaşına verdiği sözü tutamayınca mahcup oluyor da üç aydır arayacağı işyerini aramamış olmak artık uykusunu kaçırmıyor. Giderek oyunda olup biten her şey acil, kendi hayatında olup biten her şey ertelenebilir geliyor ona. Bir gün dönüp bakıyor ki karakterini geliştirmek için gecelerini vermiş, kendisinin ne yapmak istediğini düşünmeyeli yıllar olmuş.
İş arayıp bulamayanın, kazandığı parayla ayrı eve çıkamayanın derdini biliyorum. Benim kaygım, iş aramaktan da vazgeçmiş, eğitimden kopmuş, bir arkadaşla karşılıklı çay içmeyeli aylar olmuş gençler için. Evlilik aklından bile geçmiyor kimisinin. Bekâr kalmak insanın kendi tercihi. Fakat insanın birine gönül verecek, bir dostun kapısını çalacak, yarınını biriyle hayal edecek kadar bile odasından çıkmaması nasıl bir yalnızlıktır? Otuzuna geliyor. Çocukluğundan beri aynı odada. O arada annesinin saçı ağarmış, babası iki kat merdiveni dinlenmeden çıkamaz olmuş.
Sonra bir gün o evin geçimini sağlayan eller toprağa karışacak. Taziye için son gelen komşu da ayakkabısını giyip gidecek. Ertesi ay kira hangi parayla ödenecek? Kırk yaşında ilk iş görüşmesine giderken “Bugüne kadar ne yaptınız?” sorusuna ne cevap verecek? Anne babalar olarak “Biz sağken evladımız sıkıntı çekmesin,” diyoruz. Peki, çocuklarımızla ilgili bütün hesabı niçin biz hiç ölmeyecekmişiz gibi yapıyoruz?
Bugünden yapabileceğimiz şeyler var. Bu akşam sofrayı o kursun. Ay sonunda aile bütçesini açıp birlikte bakalım. Bir meslek öğrenmek istiyorsa hangi ustanın yanına gideceğini kendisi araştırsın, o kapıyı kendisi çalsın. O gençle konuşurken de bir kere olsun “Kaç saattir oynuyorsun?” sorusunu bırakıp “Dışarıda seni ne beklese sabah isteyerek kalkardın?” diye soralım. Cevabını dinlemeye vaktimiz olsun. Bize iş sormaya geldiğinde önüne üç yıllık tecrübe şartı koyan işveren de o cevabın bir ucundan tutsun.
GTA 6’yı bekleyen o gence kızamıyorum. Ben, bir gün mutfağa gidip “Anne, çay var mı?” diye seslendiğinde, bir ömür boyu hiç cevapsız kalmamış o sorunun ilk kez cevapsız kalacağını düşünüyorum. Belki o sabah çayı kendisi demleyecek. Eli alışkanlıkla iki bardak çıkaracak dolaptan. Birini geri koyarken aklına küçücük bir şey takılacak: Annesi çayını kaç şekerli içerdi? Bilemeyecek. Bunca yıl aynı evde, aynı mutfakta, annesi onun çayını nasıl sevdiğini ezbere bilirken o bunu hiç öğrenmemiş. Bir ömrü sonradan en çok böyle küçücük bir soru acıtır insanın içini.
Peki, bu hikâyede bizim payımıza ne düşüyor? Evde ses çıkarmayan çocuğa “uslu”, okulda sorun çıkarmayan öğrenciye “efendi” dedik. Sessizliği hepimizin işine geldi. Mahallede top oynayınca gürültüsünden yakındık, eve kapanınca rahat ettik. Babasının emekli maaşı üç kişiye yettiği sürece o evde iki kişinin yaşlandığını, bir gencin de hayattan çekildiğini dert etmedik. Yarın geçinemeyip yardım istediğinde ise ilk sorumuz hazır: “Sapasağlam adamsın, bugüne kadar niye çalışmadın?”
O sorunun bir cevabı da bizde. Çocukken sesini kıstık, gençken sessizliğinden memnun kaldık. Şimdi kırk yaşına gelmiş bir insanın kaybolan gençliğinin bütün hesabını elindeki oyun kumandasına mı keseceğiz?
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.